Janneke & Loa’s Walhalla

Rond 16:00 staan mijn dochter en ik iets te vroeg voor het hek. We zijn te vroeg omdat het weer zo heerlijk is, omdat we naar buiten willen en omdat ik zin heb. In deze namiddag en in het nachtje Vredeoord. Mieke laat ons binnen. Het terrein op. Richting buurtschuur.

Ik krijg uitleg waar alles ligt en er wordt verteld dat we kunnen vingerverven mochten we daar zin in hebben. Loa zit buiten. Ze heeft namelijk de hele grote oneindige zandbak die het terrein nu nog is ontdekt en neemt een hap van het zand. Al snel lopen we met campingbedje richting het zelfvoorzienende en verplaatsbare droomhuis van Judy en Tom. Onderweg hoor ik welke woningen waar komen te staan en probeer het me voor te stellen. Veel groen, in het midden de zelfgebouwde duurzame woningen van de projectgroepen, sociale huurwoningen en appartementen. Wat een gaaf plan ligt hier! Loa kijkt haar ogen uit als ze de graafmachine die ze alleen uit boekjes kent ineens op ware schaal naast zichzelf ziet staan.

“Het is voor een ontdekkende dreumes een Walhalla te noemen.”

Judy verwelkomt ons en is een hele kalme, rustige en vriendelijke vrouw. Ze laat ons de plek zien waar we slapen en waar zij wonen. Zonnepanelen, grote regentonnen, moestuin en kipjes. Na 10 minuten ruzie maken met het campingbedje wiebelt deze uiteindelijk nog steeds zo erg dat ik probeer te vertrouwen op de tot nu toe zeer goed ontwikkelde slaapskills van mijn dochter. We zien wel. En of ze zal slapen! Wat is er namelijk veel te doen en te zien. Vogels, planten en de trein die voorbijraast. Het is voor een ontdekkende dreumes best wel een Walhalla te noemen. Niets is zo onvoorspelbaar als de natuur. Geen tak of steen is hetzelfde. Het spelplezier is oneindig!

Nadat Mieke me veel plezier wenst en ik nog wat klets met Judy (Loa helpt haar met de plantjes), loop ik uiteindelijk met kindlief in de kruiwagen terug naar de buurtschuur. Er is eten en er is vingerverf. Ik wil allerlei dingen tegelijk, kom handen te kort en voor ik het weet zwemt mijn dochter in de groene verf, is het al best laat, ben ik vergeten hoe de inductieplaat werkt en eten we koude rotti.  Die overigens ook koud gewoon goed te nassen is. Ik ben binnen tien minuten compleet de structuur kwijt en dat voelt wel vertrouwd. Ook voor mijn dochter. Fijn. Het is een gezellige puinhoop. Mam is gewoon weer lekker zichzelf. Ik heb, zullen we maar zeggen, andere kwaliteiten binnen het moederschap.

Na een belletje richting hulptroep Mieke, zetten we Loa met wat opgewarmd water in de gootsteen, wassen haar zo goed als schoon en concluderen dat de Hulk er niks bij is. Alles komt goed! Pyjama aan en in de kruiwagen weer terug naar het prachtige logeerhuisje dat op het terrein van Tom en Judy staat. Als een blok valt mijn lieveling dan ook in slaap. Daarna loop ik nog even terug en met Judy hebben we het over van alles en nog wat. Vroeger, schoolsystemen, hun woning, hoe die droom werkelijkheid werd, over hun kinderen en natuurlijk over de toekomst van deze wijk! Dan zie ik de man des huizes nog even. Koning Vredeoord Tom. Wat een vriendelijke man! Ik trippel vervolgens zachtjes het hutje binnen en lig nog even wakker van alle indrukken.

Wat heerlijk om zo je bed uit te rollen!

De volgende morgen hoest ik iets te hard en hoor wat gepruttel. We zijn wakker! Binnen no time hijs ik Loa in haar jas, binnen no time staan haar ogen weer wijd open en is de ontdekkingstocht wederom een feit. Buiten! Wat een verschil met ons eigen balkonnetje! Wat heerlijk om zo je bed uit te rollen! Op de zandheuvels naast het hutje heeft Judy allemaal verschillende bloemzaden gestrooid. Benieuwd is ze of het wat zal worden. We drinken een bak koffie en Loa pakt met haar charmes Tom helemaal in. Voor ik het weet maken ze samen muziek. Kostelijk. Loa voelt zich vrij en thuis. Ik vergeet weer de tijd en dus ook de deur die ik open zou maken voor de dame die het heerlijke ontbijt komt brengen in de buurtschuur. Ook Loa’s vaders staan bij diezelfde deur te wachten. Zij ontbijten in het buurthuis gezellig mee. Wat trouwens een heerlijk en uitgebreid ontbijt is! Dan kijk ik naar mijn gezin. Net even anders dan anders. Net als deze plek. Net even anders dan anders. Stiekem droom ik er wakker van. Van Vredeoord en van wat hier op deze plek allemaal mogelijk zal zijn!